Στήλες





Oι κινηματογραφόφιλοι συνεργάτες & φίλοι του περιοδικού, σας προτείνουν τα "εκ των ων ουκ άνευ" (στα λατινικά: sine qua non) της 7ης Τέχνης, με την επιμέλεια του Πάρη Καπράλου. Η στήλη ξεκίνησε στις 14 Οκτωβρίου 2013.
Ο Ιάσων Καιροφύλας μας μεταφέρει την ατμόσφαιρα στην αγορά Τέχνης από το Λονδίνο, μίας από τις πρωτεύουσες της Τέχνης και των Δημοπρασιών του κόσμου. Η στήλη ξεκίνησε στις 11 Μαΐου 2014.


Ο Πάρης Καπράλος, ο οποίος είχε την τύχη να πλοηγεί στον φουρτουνιασμένο ωκεανό του Διαδικτύου από το 1994, παρουσιάζει ξεχασμένες ή άγνωστες γωνιές του που τεκμηριώνουν το παγκόσμιο πολιτιστικό περιεχόμενο. Η στήλη ξεκίνησε στις 23 Σεπτεμβρίου 2014.

Η Μαριανίνα Ρακκά μας ταξιδεύει σε εικόνες, γεύσεις, μυρωδιές, ήχους και αναμνήσεις από κρυμμένες γωνιές του κόσμου. Η στήλη ξεκίνησε στις 23 Σεπτεμβρίου 2014.

Ο Χρήστος Θεοφιλάτος ρίχνει μια διαφορετική ματιά στην πανίδα των πόλεων και και μας ξεναγεί στις "γνωριμες περιοχες" απ την ανάποδη. Η στήλη ξεκίνησε στις 6 Οκτωβρίου 2014.

Ο Κωνσταντίνος Μάρκου, Ιδιοκτήτης & Chef του εστιατορίου "Ακαδημία" στην Θεσσαλονίκη μοιράζεται μαζί μας μικρά και μεγάλα μυστικά της Ελληνικής παραδοσιακής και δημιουργικής κουζίνας. Η στήλη ξεκίνησε στις 2 Δεκεμβρίου 2014.

Πρόεδρος και Σύμβουλος Marketing του House of Wine, επί πολλά χρόνια αρθρογράφος σε θέματα κρασιού, έχει γράψει συχνά ότι το κρασί είναι μια μορφή τέχνης, και το έχει παραλληλίσει με άλλες τέχνες σαν τη Μουσική, ο Τάσος Πικούνης, μετά μεγάλης χαράς του εκδότη, δέχτηκε την πρό(σ)κληση  να αναλάβει μια στήλη για το κρασί, τις οινικές συνήθειες, και τα παρελκόμενα του: ιστορίες ζωής και τέχνης, ιστορίες καθημερινές κι ανθρώπινες.  Η στήλη ξεκίνησε στις 14 Δεκεμβρίου 2014.

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ