Tuesday, 26 December 2017

Παιχνίδι ΑΙΩΝ ΠΑΙΣ ΕΣΤΙ Παιζων

Μέχρι τις 31 Ιανουαρίου 2018 διαρκεί η έκθεση για το παιχνίδι και την επιστροφή στην παιδική ηλικία της γκαλερί "Alma" στην Αθήνα, εμ έργα εικαστικών δημιουργών που απάντησαν στην πρόσκληση της γκαλερί να φιλοτεχνήσουν και να παρουσιάσουν έργα πρωτότυπα και ευρηματικά.

Συμμετέχουν με έργα τους οι Τάσσος Μισσούρας,Μιχάλης Μανουσάκης,Μανώλης Μπιτσάκης, Γιάννης Αδαμάκης ,Αλέξανδρος Μαγκανιώτης,Ειρήνη Ματσούκη,Βάνα Φερτάκη, Ανδρέας Βούσσουρας, Ζαχαρίας Παπαντωνίου, Μάρτιν Ντόνεφ, Κώστας Λάβδας, Κωνσταντίνος Πάτσιος,Νατάσσα Πουλαντζά , Μάριος Φούρναρης, Θεόφιλος Κατσιπάνος, ενώ την έκθεση επιμελείται ο Ιστορικός της Τέχνης Γιάννης Μπόλης.

"Το παιχνίδι αποτελεί δικαίωμα των παιδιών, είναι θεμελιώδους σημασίας για τη διαμόρφωση της προσωπικότητας, τη διασφάλιση της σωματικής, συναισθηματικής και ψυχικής τους υγείας, προσφέρει χαρά, ευχαρίστηση και διασκέδαση, δημιουργεί συνεκτικούς δεσμούς, τονώνει την αυτοπεποίθηση και τη συνεργασία, εντείνει τις δυνατότητες κοινωνικοποίησης και αλληλεπίδρασης. Η τάση του ανθρώπου να παίζει είναι έμφυτη και κρίσιμης σημασίας στην πολιτισμική εξέλιξη, το παιχνίδι διεκδικούσε πάντα τον δικό του πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανθρώπινη ζωή. Κάθε πολιτισμός, από τους αρχαιότερους έως τους πιο σύγχρονους, έχει τα δικά του παιχνίδια, τα οποία συνιστούν εύγλωττες μαρτυρίες, αποτυπώνουν φιλοσοφίες και στάσεις ζωής. Αλλά, πάντα το παιχνίδι ανοιγόταν στην απόλαυση και την απελευθέρωση. Οι συνθέσεις των καλλιτεχνών της έκθεσης βρίσκονται σε ευθεία αντιστοιχία με ψυχικές και συναισθηματικές καταστάσεις, προσωπικά βιώματα και καταβολές, μνήμες, αναφορές και συγκινήσεις, αφηγούμενες μικρές ιστορίες στις παρυφές ενός άλλου κόσμου. Ενός κόσμου παιδικότητας και ευαισθησίας, νοσταλγίας και αθωότητας, που παραπέμπει σ' έναν παρελθοντικό χρόνο, αλλά αναπάντεχα ζωντανό στην ανάμνηση. Και ταυτόχρονα ενός κόσμου απρόσμενου και αμφίσημου ανάμεσα στην πραγματικότητα, το όνειρο και τη φαντασία, το συνειδητό και το υποσυνείδητο, που, ωστόσο, δεν στερείται ρομαντικής ατμόσφαιρας και μεταφυσικής γοητείας", επισημαίνεται στο κείμενο της έκθεσης.


EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ