Thursday, 7 December 2017

Be there! Νίκος Μαραντίδης: Εντροπία


"Ο άνθρωπος είναι υποδουλομένος στην φθορά με αποτέλεσμα την ατέλεια, την κατάπτωση, τη γήρανση, τον θάνατο. Η προσπάθεια και η επιμονή μας για την αποκατάσταση και την ανάπλαση της φθαρμένης ύλης μας είναι επιβλαβής για την ψυχή μας. Πολλές φορές κακοποιεί το σώμα πιο πολύ απο την φύση.απο την φύση. Τα έργα της ζωγραφικής, τα γλυπτά, τα μάρμαρα, τα σίδερα, οι πέτρες νιώθουν τον χρόνο στο πετσί τους. Η ύλη τους ζει και αναπνέει. Επειδή όμως είναι φθαρτά, δεν σημαίνει ότι καταστρέφονται. Το ότι φθείρονται δεν αποτελεί ελάττωμα αλλά μέρος της φύσης τους. Επειδή το σώμα μας είναι φθαρτό δεν σημαίνει ότι είναι ελαττωματικό, ούτε ότι είναι λιγότερο όμορφο. Ίσα ίσα, η υλική του υπόσταση, το γεγονός ότι αντιστέκεται και αντιδρά στο χρόνο, αποτελεί μέρος της ομορφιάς του.  Οι μεγάλες επεμβάσεις στο σώμα μας, αλλά και στα έργα τέχνης, πάντα κινδυνεύουν να έχουν ανεπανόρθωτα και μη αναστρέψιμα αποτελέσματα.   Αγκάλιασε την εντροπία", σημειώνει σε κείμενο που εξέδωσε ο καλλιτέχνης.

Ο Νίκος Μαραντίδης γεννήθηκε στη Βέροια στις 20 Απριλίου του 1992. Το 2004 βραβεύτηκε στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό της 2ης Biennale Παιδικής Ζωγραφικής . Το 2011 εισήχθη στην Σχολή Καλών Τεχνών της Φλώρινας, παρακολούθησε το 3ο Εργαστήριο Ζωγραφικής και αποφοίτησε απο την σχολή το 2016. Έχει πάρει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις, δράσεις και εκδηλώσεις σε Φλώρινα, Βέροια, Πτολεμαϊδα, Κοζάνη και Θεσσαλονίκη. Aνάμεσα σε αυτές, έχει πάρει μέρος και στην ατομική έκθεση του Χάρη Κοντοσφύρη «Αγιότητα, Ένας Μεγάλος Πειρασμός». Από το 2014 ασχολείται και με το τατουάζ.

H έκθεση φιλοξενείται στον χώρο "Βάτραχος", Μ. Καρακωνσταντή 13, Βέροια

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ