Thursday, 12 October 2017

Γιώργος Πολ. Ιωαννίδης: "Φως εκ των ένδον" στην Θεσσαλονίκη


Το συγκλονιστικό έργο του Έλληνα ζωγράφου Γιώργου Πολ. Ιωαννίδη, χαρακτηρίζεται διαχρονικά από κραυγές κολάσεως, αδικίας και αγανάκτησης.  Αποκαλύπτει το απύθμενο κενό, ενός  κόσμου ολόκληρου με άγριο υπόβαθρο.  Παραμορφωμένα πρόσωπα και σώματα μας προκαλούν έντονα συναισθήματα. Χωρίς όνειρα  ζωντανών. Γεμάτος ζοφερές αναλαμπές και ουρλιαχτά.  Με τις πιο τραγικές και σκληρές γωνίες της θλιβερής μοίρας των εξαθλιωμένων. Φανερώνουν μια κοινωνία στο μέγιστο έρεβος της μοναξιάς των κολασμένων και βασανισμένων  όλων των εποχών. Ο καλλιτέχνης, θέτει αυστηρά το δικό του ΓΙΑΤΙ  σε αυτούς που παράγουν πείνα, πόνο, θάνατο και σ αυτούς που κρατούν τα δόντια τους σφιχτά και  δεν εξαγριώνονται. Δεν υπάρχει αμφιβολία, στον πυρήνα των έργων του, διαδραματίζεται μια πράξη δραματική. Έχουμε έναν υψηλό ουμανισμό με ανθρωποσοφική θεώρηση του κόσμου.  Πλούσια συγκινησιακή διάθεση. Τέλεια γνώση της καλλιτεχνικής ανθρώπινης ανατομίας. Χρωματικοί  γλυκασμοί και σαρκασμοί  μαρτυρούν κορυφαίο ταλαντούχο καλλιτέχνη που κλείνει  μέσα του την απέλπιδα ευγένεια της άρνησης στην ανθρώπινη τραγωδία.



Γράφει για τον εικαστικό δημιουργό το 2016  ο Giancarlo  Feltrinelli: "Οι δημιουργίες των μεγάλων διαστάσεων: Lacrimosa,  Ορώμεν ανθούν πέλαγος Αιγαίον νεκροίς, Στη Νεκρή Θάλασσα, Το τραγούδι της φυγής, Το Κύκνειο Άσμα, Requiem, Φως εκ τον Ένδον επιβεβαιώνουν την ασύλληπτη καλλιτεχνική του δύναμη που διεισδύει στο σκουριασμένο κοινωνικό μαγγανοπήγαδο. Την διαμαρτυρία του στους πολέμους.  Ως που πρέπει να φθάσει ο επιθανάτιος ρόγχος. Την απίστευτη σκληρότητα της εκμετάλλευσης των φτωχών και αδυνάτων. Την πτώση  που υφίσταται ο κόσμος, από τα κατακάθια της ψυχής των ανθρώπων, ως  την ανάσα του θανάτου.  Εικόνες τραγικής αποσύνθεσης. Μελλοθάνατοι από τον ίδιο τον άνθρωπο. Ο Γιώργος Πολ. Ιωαννίδης, ο μεγάλος αυτός Έλληνας ζωγράφος, είναι ευαίσθητος, βαθυστόχαστος, ανυπόταχτη  προσωπικότητα, δημιουργικό πνεύμα, περπατημένος σε στέκια και σοκάκια της Ελλάδας και της Ιταλίας, ανακαλύπτει έναν φλεγόμενο κόσμο χωρίς καρδιά, με συνείδηση στο κακό, μυστικό και άγνωστο, που  παραβίασε τις πύλες της προσωπικής  του νύχτας. Διαχωρίζει την θέση του απέναντι στα ανεξήγητα υπαρξιακά προβλήματα. Στα κυκλώματα και κλίκες. Στην πνευματική και ηθική ανεπάρκεια που φτιάχνει εγωιστές και τέρατα.  Στα λαίμαργα ανθρωποειδή της εξουσίας, που παράγουν  βδέλλες και ρουφήχτρες. Στους φτωχούς και πλούσιους. Στους δυστυχείς και ευτυχείς.  Στους μικρόψυχους  που σπέρνουν εκ του ασφαλούς το μαύρο.  Ανησυχεί, έχοντας επίγνωση της ηθικής ευθύνης, για την σκοτεινή ρίζα της κραυγής, την κοινωνική υποκρισία, την γλοιώδη υποκειμενικότητα, αδιαφορία, αλλοτρίωση και ακαταστασία του κόσμου τούτου. Είναι η κοινή μοίρα των μεγάλων δημιουργών, κατά τον Νικολάι Γκόγκολ,  που τολμάνε να κουνήσουν το δοχείο των αθλιοτήτων όπου κατακάθεται η ζωή μας, και βουτάνε στην άβυσσο με τους σκάρτους χαρακτήρες που συναντάμε σε κάθε βήμα όσο κρατάει η γήινη περιήγησή μας. Για αυτό δε θα γνωρίσει τα χειροκροτήματα του λαού, δε θα δει τα δάκρυα της ευγνωμοσύνης και δε θα αποφύγει την σύγχρονη κριτική, που θα βρίσκει  ασήμαντα τα αγαπημένα του δημιουργήματα".

Πινακοθήκη, Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών
Νικ. Γερμανού 1, Θεσσαλονίκη
Tηλ. :  2310 238601
Διάρκεια: 14 Σεπτεμβρίου – 22 Οκτωβρίου 2017
Ωράριο λειτουργίας
09.00-14.00 κάθε μέρα και τις Κυριακές, εκτός Σαββάτου.
Η είσοδος είναι ελεύθερη στο κοινό

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ