Friday, 21 July 2017

Μια ξεχωριστή Λυσιστράτη στην Θεσσαλονίκη

Παρασκευή 21 Ιουλίου 2017 - Ο Πέτρος Φιλιππίδης θα ζωντανέψει ένα μεγάλο συμβολικό και πολιτικό πρόσωπο της παγκόσμιας κωμωδίας. Τη «Λυσιστράτη». Το έργο παιγμένο το 411 π.Χ. στα Λήναια, μια από τις γιορτες προς τιμήν του Διονύσου. Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης και η Ναταλία Τσαλίκη θα αναμετρηθούν, με το πρώτο και ίσως καλύτερτο ζευγάρι που γέννησε η κωμική ψυχή ποτέ (Κινήσιας-Μυρρίνη), που στάθηκε προπομπός και σημείο αναφοράς για την μετέπειτα δημιουργία όλων των κωμωδιογράφων μέχρι τις μέρες μας. Ο Γιάννης Μπέζος στο ρόλο του Πρόβουλου, μιας προσωπικότητας της ήδη παρηκμασμένης Αθήνας της εποχής, προσωπικότητα που δυστυχώς παραμένει αναγνωρίσιμη, αναλαμβανει και τη σκηνοθεσία της παραστασης που θα ταξιδέψει σε όλη την ελλαδα από τις αρχές Ιουλίου. Η μουσική (Κωστής Μαραβέγιας) και η χορογραφία-κίνηση (Ελπίδα Νίνου) αναπόσπαστα κομμάτια της σκηνικής πραγμάτωσης της αττικής κωμωδίας αποτελούν δυο ισχυρότατους πυλώνες της παράστασης. Το αξιοπρόσεκτο και ενδιαφέρον της «Λυσιστράτης» πέρα από τον τερματισμό του πολέμου με όχηματα τη σεξουαλική αποχή και την κατάληψη του δημοσίου ταμείου- είναι η επικράτηση ενός πανελληνίου αισθήματος. Μεγάλο ζητούμενο για την εποχή που παρουσιάζεται το έργο, ενώ παράλληλα ο Πελοποννησιακός Πόλεμος καλά κρατεί. Τα μεγάλα έργα έχουν αντίπαλο τον χρόνο. Κατά κανόνα τον νικούν. Η Λυσιστράτη συνδυάζει σε ένα πρόσωπο τη σοφία με τον ερωτισμό. Τη σκέψη με το όνειρο. Καλό παράδειγμα για τους μοντέρνους καιρούς μας.

Το έργο
Η Αθηναία ηρωίδα του συλλαμβάνει την απόλυτη ιδέα: να συνασπιστεί με τις γυναίκες της πόλης της, της αντιπάλου Σπάρτης, αλλά και άλλων πόλεων, και να διαμηνύσουν στους άντρες πως αν δεν φροντίσουν για την ειρήνη, θα προχωρήσουν σε σεξουαλική αποχή. Με επικεφαλής την ίδια, η Αθηναία Κλεονίκη, η Σπαρτιάτισσα Λαμπιτώ, η Μυρρίνη και δεκάδες άλλες γυναίκες, αφού προσπερνούν τις αρχικές αντιρρήσεις τους, αναλαμβάνουν δράση, προχωρώντας παράλληλα σε αποκλεισμό του δημόσιου ταμείου που χρηματοδοτεί τις πολεμικές επιχειρήσεις. Οι άντρες φυσικά, με επικεφαλής τον Πρόβουλο, περνούν στην αντεπίθεση και ξεκινά η αψιμαχία αρχικά και η ανταλλαγή επιχειρημάτων στη συνέχεια. Όλοι αγγίζουν και ξεπερνούν τις αντοχές τους σε αμφότερα τα στρατόπεδα, μέχρι που η εμφάνιση της καλλονής Συμφιλίωσης οδηγεί σε αμοιβαίους συμβιβασμούς και, τελικά, σε αίσιο τέλος.

Μετάφραση: Κ.Χ. Μύρης
Σκηνοθεσία - Απόδοση: Γιάννης Μπέζος
Στίχοι: Πέτρος Φιλιππίδης
Μουσική: Κωστής Μαραβέγιας
Σκηνικά: Γιώργος Γαβαλάς
Κοστούμια: Παναγιώτα Κοκορού
Χορογραφίες - Κινησιολογία: Ελπίδα Νίνου
Φωτισμοί: Χρήστος Τζιόγκας
Μουσική διδασκαλία: Παναγιώτης Τσεβάς
Βοηθός χορογράφος: Ζωή Πολυχρονιάδη
Βοηθός σκηνοθέτη: Ντένια Στασινοπούλου

Οργάνωση Παραγωγής Ντόρα Βαλσαμάκη
Παραγωγή: ΘΕΑΜΑ ΜΑΡΤΑ

Παίζουν:
Πέτρος Φιλιππίδης (Λυσιστράτη), Βλαδίμηρος Κυριακίδης (Κινησίας), Ναταλία Τσαλίκη (Μυρρίνη) και ο Γιάννης Μπέζος (Πρόβουλος).

Παίζουν επίσης:
Δανάη Μπάρκα, Ελευθερία Μπενοβία, Αλεξάνδρα Καρακατσάνη, Κατερίνα Μισιχρόνη, Δάφνη Δαυίδ, Ντένια Στασινοπούλου, Χριστίνα Σπατιώτη, Γιώργος Γιαννακάκος, Παναγιώτης Κατσώλης, Στέλιος Ιακωβίδης, Θάνος Κοντογιώργης, Γιώργος Κατσής, Σταύρος Μαρκάλας, Γιάννης Ζαράγκαλης.


ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ - Πέμπτη 31 Αυγούστου
Θέατρο Δάσους

20€ Γενική Είσοδος
15€ Φοιτητές-Άνεργοι-Πολύτεκνοι

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ:
- ΕΚΔΟΤΗΡΙΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ
- ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.