Tuesday, 20 June 2017

‘Ελλη Κουτσουκέλλη, Βαρβάρα Λιακουνάκου Μίλτος Μιχαηλίδης, Γιάννης Κονταράτος

Τρίτη 20 Ιουνίου 2017 - Την Πέμπτη 15 Ιουνίου παρουσίασε  στο φιλότεχνο κοινό η Μαρία Δημητριάδη θα στην Μέδουσα Αίθουσα Τέχνης την έκθεση “Τα Καλύτερα 2016 – 2017 ”. Πρόκειται για μια επιλογή των καλύτερων έργων που εκτέθηκαν την περίοδο αυτή . Η έκθεση θα διαρκέσει μεχρι τον Οκτώβριο 2017.

Η Έλλη Κουτσουκέλλη εκθέτει έργα από κάρβουνο σε χαρτί μεγάλων διαστάσεων, τα οποία κινούνται ανάμεσα στην αναπαράσταση και στην ανεικονικότητα. Γραμμές μιας ακατάπαυστης, σχεδόν αυτόματης, γραφής αποτυπώνουν δαιδαλώδεις διαδρομές του χεριού που με τα ίχνη τους στο λευκό χαρτί περιγράφουν ανεξερεύνητα τοπία του νου.

Η Κουτσουκέλλη ζωγραφίζει εικόνες άχρονες, που η αναφορά τους σε μια νοητή τοπιογραφία δεν γίνεται μέσα από μια απεικονιστική διαδικασία αλλά προκύπτει εκ των υστέρων, μέσα από την ίδια τη ζωγραφική πράξη. Για τον λόγο αυτό τα φυλλώματα, τα βουνά, τα νερά, τα βράχια μοιάζει εδώ να αναδύονται μέσα από το ασυνείδητο και να σαρώνονται από ροές εσωτερικές, που μετασχηματίζουν μνήμες τοπίων σε αρχετυπικές εικόνες τόπων πνευματικών.

Η Βαρβάρα Λιακουνάκου παρουσιάζει μια ενότητα έργων μεγάλων διαστάσεων από λάδι με λαδοπαστέλ, και έργων σε χαρτί με στιλό μελάνης. Η ζωγραφική της κινείται εδώ ανάμεσα στο ασπρόμαυρο και στο έντονο χρώμα, ανάμεσα σε γλυπτικές μορφές και δονούμενες γραμμές, επιχειρώντας να ενώσει λάδια και σχέδια σε μια αμφίδρομη δημιουργική διαδικασία και αισθητική. Οι συνήθως δυαδικές μορφές της, σχεδόν σε φυσικό μέγεθος, αναδύονται από ένα φόντο μονοχρωματικό και προκύπτουν από τον τρόπο χειρισμού του χώρου και του φωτός. Χωρίς να αθροίζονται, τα ζευγάρια της μεταμορφώνονται σε ενιαίους όγκους, σε συμπλέγματα αδιαχώριστα, δοκιμάζοντας κάθε φορά να αποδώσουν στον μονολιθικό εναγκαλισμό τους το πλήρες και το αδιάσπαστο μέσα από τους μηχανισμούς μιας ένωσης τόσο ζωγραφικής όσο και ψυχικής.


Ο Μίλτος Μιχαηλίδης εκθέτει ζωγραφικά έργα , μεγάλων διαστάσεων, που απεικονίζουν καλοκαιρινά τοπία στα οποία απουσιάζει η ανθρώπινη μορφή. Κτίσματα, σημαδούρες , σημάδια, πατημασιές και διάφορα ίχνη στην άμμο είναι όμως τα στοιχεία που την υποδηλώνουν. Η απουσία του ανθρώπου στις ζωγραφικές επιφάνειες καθιστούν την συγκεκριμένη εικονογραφία αμφίσημη. Είναι τελικά αυτοί τόποι αναψυχής και διασκέδασης ή κάτι άλλο πιο ανησυχητικό έχει συμβεί εκεί;

Ο Γιάννης Κονταράτος στη νέα αυτή σειρά έργων του, εγκαταλείπει εν μέρει την ελλειπτικότητα και τη συγκρατημένη χρωματική γκάμα δίνοντας έμφαση σε αφηγηματικά στοιχεία, στα οποία ενεργό ρόλο παίζει η χρήση του σαφώς καθορισμένου περιγράμματος των μορφών και το καθαρό χρώμα. Απρόσωπες ανθρώπινες φιγούρες αντικρίζουν ή αποστρέφονται η μία την άλλη σε ακαθόριστη μεταξύ τους σχέση, ενώνονται ή προβάλλουν μέρος μόνο των σωμάτων τους. Η αμφισημία και η θεματική απροσδιοριστία εντείνει την αινιγματική υπόσταση των έργων και εναπόκειται στον θεατή να διακρίνει τα όρια μεταξύ δράματος και ειρωνείας και να αποφασίσει αν τα διαγραφόμενα σώματα δρουν ή στέκονται απαθή, μας παρατηρούν ή μας απευθύνονται.

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ