Έκθεση της Μάρως Φασουλή "Πικνίκ στη Βόρεια Κορέα"

Δευτέρα 19 Ιουνίου 2017 - Μέχρι την 1η Ιουλίου 2017 διαρκεί η ατομική έκθεση της Μάρως Φασουλή με τίτλο "Πικνίκ στη Βόρεια Κορέα".

Κατά τη διάρκεια της DOCUMENTA14 η γκαλερί CAN παρουσιάζει την πρώτη ατομική έκθεση της εικαστικού Μάρως Φασουλή (γ.1980).Στην έκθεση με τίτλο “Πικνίκ στη Βόρεια Κορέα” η Φασουλή ανακαλύπτει και μετουσιώνει μέρη του αρχείου και της συλλογής της αρχιτέκτονος Jenny P. σε έργα-μνημεία προς μία γυναίκα που δεν γνώρισε ποτέ. Η Jenny P. γεννήθηκε στον Πειραιά το 1934. Το 1950 φεύγει για να σπουδάσει αρχιτεκτονική στο Παρίσι και γίνεται μέλος του D.E.S.A. ενώ λίγο αργότερα αποφασίζει να εγγραφεί στο Κομουνιστικό Κόμμα Γαλλίας με το οποίο ξεκινάει να ταξιδεύει τακτικά σε διάφορα κράτη όπως η Βόρεια Κορέα. Θα εργαστεί στο Παρίσι μέχρι τη συνταξιοδότησή της και το 1997 θα επιστρέψει στην Αθήνα όπου θα διαμείνει στην περιοχή του Ζωγράφου μέχρι τον θάνατό της το 2014.Εστιάζοντας την προσοχή της στα χρόνια από το 1960 έως το 1978 η Φασουλή επεξεργάζεται ταξιδιωτικές φωτογραφίες από τη Βόρεια Κορέα, slides, προσωπικά αντικείμενα, σελίδες από μια έκδοση αφιερωμένη στο Ιερό Βουνό της Επανάστασης (όρος Paektu), αρχιτεκτονικές μελέτες, ακόμη και στιγμιότυπα από μια ανέμελη συνεύρεση φίλων σε κάποιο προάστιο του Παρισιού τον Μάιο του ’68. Το ιδιαίτερα προσωπικό αυτό αρχείο αναφέρεται άλλωστε σε μια περίοδο έντονων ιδεολογικών και κοινωνικών εξελίξεων στην Ευρώπη που αποκαλύπτεται μέσα από κείμενα, φωτογραφίες, σχέδια και αφηγήσεις της Jenny P. και οικείων της προσώπων.Ποια ήταν άραγε τα όνειρα και οι προσδοκίες εκείνων των χρόνων; Τα έργα που αναλάμβανε η Jenny P. επρόκειτο κυρίως για εργατικές κατοικίες σε διάφορα προάστια του τότε ραγδαία επεκτεινόμενου Παρισιού καθώς την ενδιέφερε μία αρχιτεκτονική “για το λαό”. Για πολλούς, καθώς και για εκείνη αυτό αποτελούσε την ευκαιρία της πολεοδομίας και της αρχιτεκτονικής να επιφέρει αλλαγές στην αντίληψη του κόσμου σε ό,τι αφορά τις κοινωνικές δομές. Μέσα από μια μεγάλη συλλογή πληροφοριών οι οποίες θα μπορούσαν να σχηματίσουν το προφίλ της Jenny P. εκείνες που έχουν ιδιαίτερη σημασία πέρα από τη ιδιότητα της ως αρχιτέκτονα είναι η στάση της ως αριστερή, φεμινίστρια, μετανάστρια και ταξιδιώτης, χωρίς αυτή απαραίτητα να είναι η ακριβής σειρά.Η διαδικασία που ακολουθεί η Φασουλή τελικά παραμένει ανοιχτή και ανεξάντλητη καθώς επεξεργάζεται αποσπάσματα και αναπλάθει μια φαντασιακή και εν τέλει αχρονική εικόνα από την οποία απουσιάζουν τα στοιχεία εκείνα που πιθανά θα οδηγούσαν στην ταυτοποίηση του πραγματικού-υπαρκτού προσώπου και της εποχής της.Όπως αναφέρει η ίδια σε ένα δοκίμιο το 1966: “Στην εποχή μας όμως περισσότερο από χθες το πρόβλημα της πολεοδομίας έχει γίνει ένα από τα πιο φλέγοντα. Στις μεγαλουπόλεις του σήμερα, ο άνθρωπος ασφυκτιά και αναρωτιέται για το μέλλον της πόλης του, της Πόλης. Όσο για το ποιό θα είναι το μέλλον την πόλης, θα μπορούμε να το πούμε παρά μόνο τοποθετώντας το στο οικονομικό-κοινωνικό-πολιτικό πλαίσιο. Δεν θα μπορέσουμε να αλλάξουμε την πόλη σε βάθος παρά μόνο αλλάζοντας την κοινωνία. Και το ερώτημα ΠΟΙΑ ΠΟΛΗ πρέπει να αντικατασταθεί με το ερώτημα ΠΟΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ?”


Σύντομο Βιογραφικό
Η Μάρω Φασουλή γεννήθηκε το 1980 στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου το 2009 αποφοίτησε από το μεταπτυχιακό των Εικαστικών Τεχνών με άριστα. Είναι μέλος της ομάδας Under Construction. Επιλεγμένες Ομαδικές Εκθέσεις: «Η ελάχιστη δομή», Ρομάντσο, Αθήνα, «Αστοχία», The Symptom Projects, πρώην νοσοκομείο Άμφισσας, «Boundaries», Snehta Residency, Αθήνα, «Εκ νέου: Μια νέα γενιά Ελλήνων καλλιτεχνών», Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ), Αθήνα, «Bία;», CAID-Κέντρο κοινωνίας επιστήμης και τέχνης, Αθήνα, «Προς Τήνο», Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού, Τήνος, «Thrills and Chills», Daily Lazy projects, Art Athina, Αθήνα, «Το Αρχιτεκτονικό Αντικείμενο», Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα, Αθήνα, «Σημείο φυγής», Πεδίο Δράσης Κόδρα, Θεσσαλονίκη, «NLP», Hosted in Athens, Θέατρο Εμπρός, Αθήνα, «Μονόδρομος», 4η Μπιενάλε της Αθήνας, Αθήνα, «Under Construction», Remap ΚΜ3, Αθήνα, «Placements-misplacements-displacements», Remap ΚΜ3, Γκαλερί ΑΔ, Αθήνα, «Εικαστικές ΜΕΤατοπίσεις Μεταπτυχιακών σπουδαστών», Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, Αθήνα, «Chain Reaction», TAF, Αθήνα, «Utopia Project 2006-2010», Ινστιτούτο Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης (ISET), Αθήνα, «In Real Time, Beautiful World, Heavenly Creation vol. II», Δημοτική Αγορά Κυψέλης, Αθήνα, «Oasis», Μουσείο Πολυχρονόπολου, Κινέτα, «Μετακόμιση-Διαμονή», Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας, Παλαιά Δημοτικά Λουτρά, Πάτρα, «Απόλυτη Εκκίνηση», Πάρκο Ελευθερίας, Αθήνα, «Open Lido 12», Βενετία, Ιταλία, «EXIT», Γκαλερί Ζουμπουλάκη, Αθήνα, «My Living Room», Αθήνα, «Άντερ Κονστράξιον», Πεδίο Δράσης Κόδρα, Θεσσαλονίκη. Η Φασουλή ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.