Wednesday, 19 April 2017

Ορέστης Διαμάντης | Πανανθρώπινα σύμβολα με ατμόσφαιρα μπαρόκ

Τετάρτη 19 Απριλίου 2017 - Ο Ορέστης Διαμάντης είναι ένας νέος ζωγράφος με ενδιαφέρον έργο που παρουσιάζει μεγάλες μορφικές, απεικονιστικές και εννοιολογικές ιδιαιτερότητες. Είχα την χαρά και την τιμή τον χειμώνα του 2016 να επιμεληθώ την πρώτη ατομική έκθεση του στην Θεσσαλονίκη. Η υποδοχή που του επιφύλαξε το φιλότεχνο κοινὀ της πόλης ήταν περισσότερο από θερμή. Ως εκ τούτου, φέτος τον Μάιο παρουσιάζουμε την δεύτερη ατομική έκθεση της με τίτλο Ἁναγκαίες Συνθήκες" στην Myrό Gallery. Μέσα από αυτή την συνέντευξη - προπομπό της έκθεσης της νεότερης σειράς έργων του στοχεύουμε να γνωρίσετε στο μέτρο του δυνατού και την προσωπικότητα του εικαστικού δημιουργού.

Συνέντευξη στον Πάρη Καπράλο


Πότε και με ποια αφορμή συνειδητοποίησες ότι θέλεις να γίνεις καλλιτέχνης;
Από τη νηπιακή μου ηλικία είχα την κλίση να δημιουργώ, με διάφορα υλικά. Στο δημοτικό, στην ερώτηση που ακούμε τα περισσότερα παιδιά «τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» απαντούσα «ζωγράφος». Περνώντας τα χρόνια, συνειδητοποίησα πως αφιέρωνα όλο και περισσότερο χρόνο στα μολύβια μου και στα χαρτιά μου σκιτσάροντας, απ’ ό,τι έπαιζα ή ασχολούμουν με ό,τι έκαναν τα παιδιά της ηλικίας μου. Στην Γ’ λυκείου είχα πάρει πλέον την απόφαση να σπουδάσω αυτό που πραγματικά αγαπούσα.

Θεματογραφικά που κινούνται τα έργα σου;
Η θεματογραφία των έργων μου, είναι στην ουσία απεικόνιση σύγχρονων, αλλά και των διαχρονικών προβληματισμών του ανθρώπινου πολιτισμού. Οι μορφές και οι παραστάσεις,  κινούνται σε έναν υπαρκτό, αλλά και σουρεαλιστικό ταυτόχρονα κόσμο, με σκοπό να μεταφέρουν την αλήθεια τους και να δώσουν τροφή για σκέψη στο θεατή.

Ως προς τα υλικά αποτύπωσης, τα έργα σου είναι συνήθως λάδι σε καμβά πλέον... Έχεις πειραματιστεί/πειραματίζεσαι με άλλα υλικά στην ζωγραφική; (Αν "ναι") Αυτά εξυπηρετούν την ίδια ή διαφορετική θεματογραφία;
Τα λάδια, θεωρώ ότι είναι ένα ευγενές υλικό με πολλές δυνατότητες. Πιστεύω ότι είναι το κατάλληλο υλικό για να αποδώσω τις ποιότητες που θέλω να πετύχω στα έργα. Γενικά,  πειραματίζομαι με πολλά υλικά στην προσπάθεια να εξελίξω το έργο μου. Σε μία ολοκληρωμένη σειρά έργων, δε συνηθίζω να χρησιμοποιώ διαφορετικές τεχνικές, εκτός σπανίων περιπτώσεων, όπου αυτές εξυπηρετούν την εικονοπλαστική απεικόνιση  του πίνακα.

Ποιά είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχεις θέσει στον εαυτό σου ως ζωγράφος;
Κάθε νέο έργο που δημιουργώ, από τη στιγμή της σύλληψής του, από το στάδιο της μελέτης και των προσχεδίων, μέχρι και την τελική του υλοποίηση, είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που θέτω - κάθε φορά - στον εαυτό μου ως ζωγράφος.

Τι θα δούμε στην έκθεση σου στην Myrό Gallery;
Θα δείτε την τελευταία σειρά έργων μου, με τίτλο "Αναγκαίες Συνθήκες". Τα έργα γεννήθηκαν μέσα από προσωπική αναζήτηση, από την παρατήρηση της κοινωνίας και του παγκόσμιου περίγυρου. Όλα ξεκίνησαν από έναν προσωπικό προβληματισμό, για πράγματα και καταστάσεις που αναγκάστηκα να μπω, λόγω κάποιων σοβαρών γεγονότων στη ζωή μου. Στη συνέχεια, παρατηρώντας τον κόσμο γύρω μου, αλλά και μελετώντας τις παγκόσμιες εξελίξεις, συνειδητοποίησα ότι αυτοί οι προβληματισμοί απασχολούσαν τους πάντες. Έτσι, πήρα την απόφαση - και την ευθύνη - να δημιουργήσω μια σειρά έργων, που σκοπό έχει την αφύπνιση και τον προβληματισμό των θεατών, σχετικά με συνθήκες με τις οποίες αναπόφευκτα όλοι αναγκαζόμαστε να συμβιβαστούμε, καθένας με το δικό του τρόπο. Τα έργα που θα δείτε, δεν ξεφεύγουν από τη γήινη παλέτα μου, αλλά έχουν εμπλουτιστεί με περισσότερα χρώματα, μέσα από μια νέα ανάγνωση της μπαρόκ ατμόσφαιρας και μια ποιοτικά καλύτερη απόδοση της ανθρώπινης σάρκας.

Από ποιούς ζωγράφους και άλλους καλλιτεχνικούς δημιουργούς σε κάθε μορφή και έκφανση των Τεχνών θα έλεγες ότι έχεις επιρροές;
Οι μεγαλύτερές μου επιρροές, όσον αφορά τη ζωγραφική, έχουν να κάνουν με ζωγράφους  όπως ο Καραβάτζιο, ο Βελάσκεθ, ο Ρέμπραντ, ο Νταλί, ο Γύζης και ο Λύτρας. Υπάρχουν όμως κι άλλοι καλλιτέχνες που με έχουν επηρεάσει, όπως  ο Dante Alighieri, ο Bill Viola, ο Derek Jarman και ο Lars von Trier.

Επιδιώκεις συνέργειες με άλλους εικαστικούς καλλιτέχνες, και την αλληλεπίδραση που μπορούν αυτές να επιφέρουν;
Συνεργάζομαι συχνά με άλλους εικαστικούς και καλλιτέχνες, μέσα από ομαδικές εκθέσεις και ομαδικά projects, που έχουν ως στόχο την κοινωνική συνεισφορά μέσω της τέχνης. Μέσα από αυτές τις συνεργασίες γίνεται μία όσμωση ιδεών, που πιστεύω ότι βοηθά όλους μας να γίνουμε καλύτεροι στο προσωπικό μας έργο, αλλά μας δίνεται και η δυνατότητα να δημιουργήσουμε έργα ομαδικά, που ξεπερνούν πολλές φορές τις προσωπικές μας προσδοκίες.

Υπάρχουν άλλα είδη τέχνης ή παραγωγής πολιτιστικού περιεχομένου (κινηματογράφος, πεζογραφία, ποίηση, θέατρο, μουσική, κλπ) που σε επηρεάζουν ή/και σε προκαλούν να συνδιαλεχθείς μαζί τους στο έργο σου;
Πέραν των εικαστικών ερεθισμάτων, είναι μια πληθώρα ειδών τέχνης που με επηρεάζουν και πολλές φορές μου απλώνουν το χέρι για να συνδιαλεχθώ μαζί τους. Η μεγάλη μου αγάπη για το θέατρο και τη μουσική με παρέσυραν να ασχοληθώ ερασιτεχνικά μαζί τους, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μου ανοιχθούν νέοι ορίζοντες έμπνευσης και δημιουργίας. Επίσης, η ποίηση και ο κινηματογράφος είναι δυο είδη τέχνης, που με τροφοδοτούν συνεχώς με προβληματισμούς και νέες ιδέες.

Συχνά διαχωρίζεται από ορισμένους καλλιτέχνες η εμπορικότητα, η πώληση των έργων τους, από την αποδοχή του κοινού, σα να ήταν δύο ξέχωρα και διαφορετικά πράγματα. Θεωρείς την εμπορικότητα ως μέτρο επιτυχίας και αποδοχής της δουλειάς σου ή απλώς είναι μία αναγκαία παράμετρος βιοπορισμού;
Ας μου επιτραπεί να πω ότι έχω διαμορφώσει μια δική μου αντίληψη και θεωρία, για το τι είναι τέχνη. Πιστεύω ότι υπάρχουν τρία είδη τέχνης. Το πρώτο είναι αυτό όπου ο καλλιτέχνης δημιουργεί, καθαρά και μόνο για προσωπική ευχαρίστηση, χωρίς να τον ενδιαφέρει η έκθεση του έργου και η συνδιάλεξή του με το κοινό. Αυτό όμως έχει ως αποτέλεσμα την ακύρωση της ουσιαστικής έννοιας του έργου τέχνης, που σκοπό έχει να συνομιλήσει με το θεατή. Το δεύτερο είδος, είναι το κατά πολλούς η λεγόμενη εμπορική τέχνη, που έχει ως σκοπό τη διακόσμηση κάποιου ιδιωτικού ή δημόσιου χώρου, με απώτερο στόχο την οπτική ικανοποίηση και καλαισθησία. Το τρίτο είδος, σκοπό έχει να μεταφέρει πανανθρώπινα νοήματα με βαθύτερες έννοιες, προσπαθώντας παράλληλα να ξεφύγει από την εμπορική λογική. Προσωπικά θέλω το έργο μου να είναι κάτι μεταξύ των δύο τελευταίων. Με ενδιαφέρει να μπορεί να αγγίξει τον πιο απλό καθημερινό άνθρωπο, αλλά ταυτόχρονα να του γεννήσει και προβληματισμούς για το τι συμβαίνει γύρω του. Με λίγα λόγια, προσπαθώ να κάνω τα έργα μου έτσι, ώστε να θέλει κάποιος να τα βάλει στον προσωπικό του χώρο, γιατί τον ευχαριστούν οπτικά και ψυχικά αλλά, και κάθε φορά που θα περνά από μπροστά τους να μπορεί να ανακαλύψει μια νέα ανάγνωσή τους. Θεωρώ ότι η αποδοχή του έργου τέχνης και η αγορά του από το κοινό, είναι το κλειδί της επιτυχίας για έναν σύγχρονο εικαστικό, που θέλει να βιοποριστεί από την τέχνη του, χωρίς όμως να θυσιάζει τα ιδανικά του και τις αξίες του.

Αν ένας έφηβος σου πει ότι θέλει να γίνει εικαστικός, τι θα τον συμβούλευες να προσέξει/κάνει;
Θα τον συμβούλευα για αρχή να σκεφτεί σοβαρά μέσα του, εάν η τέχνη είναι γι’ αυτόν ένας τρόπος να περνά την ώρα του ή αν είναι μια εν γένει ανάγκη για να δει τον κόσμο. Στη συνέχεια, θα του απαριθμούσα τί χρειάζεται να κάνει, για να κατορθώσει τους στόχους του, και τί θα πρέπει να προσέξει, κατά τη διάρκεια αυτής της προσπάθειας. Θα τον ενθάρρυνα να ασχοληθεί και να παλέψει για αυτό που αγαπά, τονίζοντάς του όμως ότι είναι ένας δρόμος όπου πρέπει να  μετριάζεις κάθε μέρα τον εγωισμό σου, να προχωράς με αργά, σταθερά βήματα. Τέλος, θα του εφιστούσα πως, αν πάρει την απόφαση να ασχοληθεί ουσιαστικά και επαγγελματικά με τα εικαστικά, θα πρέπει να είναι εξοπλισμένος με μεγάλη υπομονή, επιμονή, αφοσίωση και αγάπη για την τέχνη.



Σύντομο Βιογραφικό
Ο Ορέστης Διαμάντης γεννήθηκε, ζει και εργάζεται στην Πάτρα. Γεννήθηκε το 1990, τρίτο παιδί του Γιώργου και της Ειρήνης. Από τη νηπιακή ηλικία έδειξε την κλίση του στη δημιουργία και τις τέχνες, μετατρέποντας οποιοδήποτε υλικό σε κάτι έμψυχο, μεστό και σαφές. Έδειξε επίσης από νωρίς το ενδιαφέρον του για τη μουσική, το θέατρο και το χορό, με μεγάλη ευχέρεια. Τελείωσε το γενικό λύκειο αποφασισμένος να κυνηγήσει το όνειρό του, λαμβάνοντας μαθήματα σχεδίου, πριν εισαχθεί στο τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας το 2008. Αριστούχος απόφοιτος πλέον, επέστρεψε στην Πάτρα το 2013, έχοντας ήδη στο ενεργητικό του μια προσωπική ατομική έκθεση, ένα χρόνο πριν (Πάτρα – Μάιος 2012), σεμινάρια χαρακτικής, σκηνογραφίας, αγιογραφίας, συντήρησης τοιχογραφίας, αλλά και την πολύτιμη εμπειρία του ψηφιδογράφου στους Αγίους Τόπους (ατομικά και συλλογικά έργα του βρίσκονται στην Ι.Μ. του Αγ. Γερασίμου στη Παλαιστίνη). Έλαβε παράλληλα διακρίσεις σε διαγωνισμούς γραμματοσήμου, ετικέτας , γελιογραφίας και άλλες. Έχει φιλοτεχνήσει μετάλλια και βραβεία για αθλητικές διοργανώσεις. Το έτος 2014-15 εργάστηκε στο Δήμο Πατρέων ως καθηγητής εικαστικών και σχεδίου. Έχει δείξει την δουλειά του σε 2 ατομικές εκθέσεις και επιλεγμένες ομαδικές. Έργα του ανήκουν σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Η έκθεση του ζωγράφου στην Myro Gallery θα διαρκέσει από 11 Μαΐου μέχρι και τις 10 Ιουνίου 2017.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.