Friday, 17 March 2017

Κώστας Ρουσσάκης | Σήμερα έπρεπε

Παρασκευή 17 Μαρτίου 2017 - "Για να γίνει το τικ τακ του εκκρεμούς μέτρηση του χρόνου και άρα ρολόι, έπρεπε κάποιος να επιβεβαιώσει ότι το εκκρεμές κάνει σταθερό αριθμό ταλαντώσεων σε μια μέρα. Το καθήκον ανέλαβε μια ομάδα Ιησουιτών μοναχών υπό την καθοδήγηση κάποιου Ριτσιόλι. Βάλανε κάποιο ουράνιο σημάδι, τη διέλευση ενός άστρου από ένα καθορισμένο σημείο που γινόταν μία φορά κάθε νύχτα, και ανάμεσα σε δύο διελεύσεις έπαιζαν αυτοί το ρόλο του ρολογιού, μετρώντας μέχρι τελικής εξαντλήσεως, για εβδομάδες και με διάφορες παραλλαγέςστην κατασκευή του εκκρεμούς, τις δεκάδες χιλιάδες ταλαντώσεις.τικ τακ ένα δύο επί νύχτες ατελείωτες".

Από τις 24 Μαρτίου και μέχρι τις 29 Απριλίου 2017 η γκαλερί Elika παρουσιάζει τη δεύτερη ατομική έκθεση του Κώστα Ρουσσάκη με τίτλο "Σήμερα έπρεπε".Στη νέα του έκθεση, ο Ρουσσάκης, που δουλεύει συνήθως πάνω σε μεγάλες σε κλίμακα φόρμες και εφήμερες εγκαταστάσεις, επινοεί μια συμπλοκή από μικρότερα αυτόνομα αντικείμενα. Τα ανασύρει από τον χώρο που τα όρισε και τους αναθέτει την αποστολή να ορίσουν τώρα εκείνα ένα νέο πεδίο, εστιάζοντας τόσο στη μεταξύ τους σχέση όσο και στον χώρο που τα δέχεται. Στο πεδίο αυτό καλείται να εισέλθει ο αποδέκτης του έργου.Ο Κώστας Ρουσσάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Σπούσασε γλυπτική στην Α.Σ.Κ.Τ. στο εργαστήριο του Γιώργου Λάππα. Η συνεργασία του με τη γκαλερί Elika ξεκινάει το 2013 με την εγκατάσταση"η αλήθεια είναι αγάπη μου ότι δε θυμάμαι τίποτα". Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Εγκαίνια Παρασκευή 24.03.17, 8μμ
Διάρκεια έκθεσης 24.03 – 29.04.17
Ώρες λειτουργίας Τρίτη – Παρασκευή 12-8μμ, Σάββατο 12-4μμ

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ