Sunday, 27 May 2018

Πολλά "αστέρια" για ένα χάρτινο φεγγάρι στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης

Ho Han Eternal Light - Nohas' Ark, 2016
Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης, εγκαινιάζει την έκθεση Χάρτινο το Φεγγαράκι με τη συμμετοχή διεθνών καλλιτεχνών και την επιμέλεια της Δρ. Θάλεια Βραχοπούλου που ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη.  Η έκθεση χρησιμοποιεί ως αντιφατικό στοιχείο, τον τίτλο του παλιού ελληνικού τραγουδιού Χάρτινο το Φεγγαράκι του συνθέτη Μάνου Χατζηδάκη (1925-1994), σε στίχους του Νίκου Γκάτσου (1911-1992). Ένα τραγούδι που γράφτηκε το 1949 για το έργο Λεωφορείον ο Πόθος του Τένεσι Ουίλιαμς το οποίο παίχτηκε στο θέατρο τέχνης του Κάρολου Κουν με πρωταγωνίστρια τη Μελίνα Μερκούρη. Οι στίχοι αναφέρονται σε έναν κόσμο ψευδαισθήσεων που για τον Χατζηδάκη σήμαιναν έναν κόσμο που αποτελούνταν από τάξεις στερημένες και φαντασιώσεις για ένα καλύτερο αύριο. Οι στίχοι του Γκάτσου αντικατοπτρίζουν αυτήν την έννοια της φευγαλέας ψευδαίσθησης «θα φέρει η θάλασσα πουλιά, κι άστρα χρυσά τα’ αγέρι, να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά, να σου φιλούν το χέρι. Χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη ακρογιαλιά, αν με πίστευες λιγάκι, θα’ σαν όλα αληθινά». Ένα τραγούδι ερωτικό λοιπόν που εκφράζει τον πολιτικό προβληματισμό του Τένεσι Ουίλιαμς καθώς και το ελληνικό εγχείρημα της παραγωγής του στο τέλος του ελληνικού εμφυλίου πολέμου και στην αρχή μίας διεθνούς κατάστασης που ονομάστηκε ψυχρός πόλεμος.  Οι στίχοι έρχονται επίκαιροι στη σύγχρονη Ελλάδα και στην ψυχολογία των πολιτών. Τα έργα από χαρτί, ένα υλικό ευαίσθητο που απαιτεί ειδικές δεξιότητες, εκφράζουν την αντίφαση του σήμερα και τις ψευδαισθήσεις απέναντι σε μία σκληρή πραγματικότητα.  Οι καλλιτέχνες από Ελλάδα, Η.Π.Α. και Κορέα είναι οι εξής: Eozen Agopian, Roya Amigh, Μαρία Ανασάζη, Λυδία Βενιέρη, Long-bin Chen, Angiola Churchill, Joan Giordano, Γιώργος Γιώτσας, Χριστόφορος Δουλγέρης, Κατερίνα Ζαχαροπούλου, Ho Han, Ran Hwang, Τίνα Καραγεώργη, Μαρία Καραμήτου, Μαριγώ Κάσση, Ειρήνη Λιναρδάκη, Δέσπω Μαγκώνη, Renee Magnanti, Lu Mei, Ελένη Μυλωνά, Bill Pangburn, Vincent Parisot, Gahae Park, Λίλα Πολενάκη, Yun Ku Sang, Hoyoon Shin, Insoo Shin, Xin Song, Κωνσταντίνος Σταματίου, Mary Ting. και το Hanji paper group: Jinei Cho, Young Joo Im, Keumsuk Park, Seonae Kim, Booduck Lee, Jaesu Um, Yang Bae Jun.

Saturday, 26 May 2018

O Εικαστικός Κύκλος ΔΛ παρουσιάζει: Grayscale

Ο Εικαστικός Κύκλος ΔΛ παρουσιάζει την Τρίτη 29 Μαΐου 2018 την ομαδική έκθεση με τίτλο « Grayscale ».  Οι εφαρμογές της τεχνολογίας έχουν βοηθήσει όσο κανένας άλλος τομέας της επιστημονικής γνώσης στην ευρεία διάδοση της εικόνας. Στον αντίποδα, ο ρόλος της ζωγραφικής θα μπορούσε να πει κανείς ότι χάνεται μέσα σε αυτή την κατακλυσμιαία ανάπτυξη της σύγχρονης εικονογραφίας. Με χαμηλού κόστους υλικά, αλλά και μηχανές όπως ψηφιακούς και τρισδιάστατους εκτυπωτές, ο καλλιτέχνης μπορεί πλέον να παράγει με φθηνές πρώτες ύλες έργα τέχνης, κάτι που στο παρελθόν φάνταζε αδύνατο. Παράλληλα όμως πολλοί καλλιτέχνες, διατηρώντας την ιδιότητα του τεχνίτη και έχοντας επηρεαστεί από τις δυνατότητες των νέων μέσων στο εικαστικό τους έργο, προσπαθούν να επαναφέρουν τη ζωγραφική σε μια πρωτόλεια μορφή, αποδομώντας την εικόνα. Στην προσπάθεια αυτή επιλέγουν το βασικό δομικό στοιχείο της, το σχέδιο. Η διαδικασία αυτή, ενίοτε εξελικτική, αναμορφώνει τη φύση του σχεδίου. Το μέσο επηρεάζεται, αλλάζει μορφή και τελικά επανέρχεται στο σήμερα, έχοντας εμπλουτιστεί με πολλά στοιχεία τα οποία οφείλει στα νέα μέσα. Έτσι συστήνεται ξανά ως νέα γραφή σε έναν κόσμο που αναζητεί διαρκώς καινούργιο λεξιλόγιο.  Στην έκθεση με τίτλο "Grayscale" επτά σύγχρονοι καλλιτέχνες παρουσιάζουν έργα τους μέσα από την λιτή φόρμα του σχεδίου. Ο τίτλος, δανεισμένος από τον όρο –grayscale- που χρησιμοποιείται στη φωτογραφία, τη χρωματολογία και ευρύτερα στα ψηφιακά μέσα, λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στη φύση του ίδιου του σχεδίου, που δεν είναι άλλη από την κλίμακα του γκρι, αλλά και στις τεχνολογικές (βοηθητικές) πρακτικές που χρησιμοποιούν οι καλλιτέχνες, κυρίως μέσω των υπολογιστών.  Οι προσωπικές μυθολογίες, οι ονειρικές αφηγήσεις, οι βιωματικές εμπειρίες, καθώς και η σχολαστική αντιμετώπιση της εικόνας κατά την παραγωγική διαδικασία, συγκροτούν τον κοινό θεματικό άξονα της έκθεσης. Το γκρι είναι ο ενδιάμεσος τόνος μεταξύ του μαύρου και του λευκού. Την ίδια στιγμή το γκρι ως ενδιάμεση κατάσταση, ίσως ποτέ άλλοτε να μην υπήρξε πιο επίκαιρο στον σύγχρονο κόσμο, ένα αντιπροσωπευτικό αποτύπωμα του σήμερα και των συνθηκών που ορίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις.

Friday, 25 May 2018

Be there! Γιώργος Καραφωτιάς: Επίνειον

Απόψε στις 21.00 ανοίγει τις πύλες της η 11η ατομική έκθεση του Γιώργου Καραφωτιά, αυτή την φορά στον Πειραιά, σε μια έκθεση καθαρά πειραϊκή, στον πρωτότυπο και ενδιαφέροντα χώρο τέχνης του  PIRÉE. Το ταξίδι, η λαμαρίνα, η σκουριά, τα όνειρα και οι ελπίδες. Η φαντασία και η δημιουργία. Ο Πειραιάς. Ένα λιμάνι, πολλοί και διαφορετικοί κόσμοι. Όσα αποτελούν για τον καθένα χώρο και "πράξη".  Έννοιες τις οποίες πραγματεύεται συχνά ο Γιώργος Καραφωτιάς στο έργο του, εκφράζονται για πρώτη φορά έχοντας έναυσμα και σημείο αναφοράς το λιμάνι της καρδιάς του, την ίδια του την πόλη. Τον Πειραιά.  Στην 11η ατομική του έκθεση στο Pirée, ο Γιώργος Καραφωτιάς παρουσιάζει έργα τα οποία εκπονήθηκαν σε βάθος τριών ετών και αφορούν στο λιμάνι του Πειραιά, που ασκεί άμεσα επιρροή στον καλλιτέχνη τόσο ως χώρος εργασίας του, αλλά και για όλα όσα αντιπροσωπεύει έμμεσα σαν σημείο, ως το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας.  Ελαιογραφίες και έργα μεικτής τεχνικής σε καμβά και ξύλο, καθώς και κατασκευές, δημιουργημένα αποκλειστικά με υλικά τα οποία έχει συλλέξει ο καλλιτέχνης από τις παλιές βιομηχανικές γειτονιές του Πειραιά, καθώς και από τα λαμαρινάδικα, τα μηχανουργεία και τους ταρσανάδες της περιοχής του Αγίου Διονυσίου.

Η Ακρόπολη στο Βυθό

Απόψε εγκαινιάζεται  η έκθεση με τίτλο "Η Ακρόπολη στο Βυθό", η οποία έχει ως αφετηρία τα λεγόμενα citadels on ships τα οποία είναι δωμάτια ασφαλείας κρυμμένα μέσα σε πολεμικά πλοία ή ακόμα και σε μεγάλα σκάφη αναψυχής.

Σύμφωνα με τη γλώσσα της ναυσιπλοΐας, το citadel (ελληνική μετάφραση ακρόπολη ή κάστρο), είναι ένα οχυρό όπου μπορούν να βρουν οι άνθρωποι καταφύγιο κατά τη διάρκεια πολέμου, πειρατείας ή γενικότερα κάποιου εξωτερικού κινδύνου.  Συνήθως έχουν οπλικό εξοπλισμό και ειδικό σύστημα επεξεργασίας αέρα ώστε να καθιστούν δυνατή την παραμονή μέσα σε αυτά. Σε πολλές περιπτώσεις βρίσκονται σε ένα πολύ καλά κρυμμένο σημείο του σκάφους που δεν μπορεί να ανιχνευθεί από τον εξωτερικό κίνδυνο και η πόρτα τους ασφαλίζει και απασφαλίζει μόνο από τον χειριστή ηλεκτρονικού τηλεχειριστηρίου. Ο χειριστής μπορεί να ακινητοποιήσει το πλοίο ώστε να αποτρέψει τη μετακίνησή του από την εξωτερική απειλή. Το κόστος κατασκευής τους είναι υπέρογκο και σε περιπτώσεις που αυτή δεν είναι εφικτή αντίστοιχο δωμάτιο διαμορφώνεται στο σημείο που βρίσκεται η μηχανή του πλοίου.  Η έκθεση στοχεύει να προσδιορίσει διαφορετικά την έννοια του οχυρού, του ορίου, της μνήμης, της κατοίκησης, του αποκλεισμού και του εγκλεισμού, σε σχέση με τη συλλογική και την ατομική σφαίρα. Σε μια εποχή́ ασταθών αξιών και συνεχών αλλαγών των κοινωνικών παραμέτρων, η θέση του ατόμου και του συνόλου ορίζεται από́ μια επισφαλή́ συνθήκη μέσα στην οποία βάλλονται οι κοινωνικές αξίες. Όπως αναφέρει ο Lars Bang Larsen (στο άρθρο του ‘’The Society of Social Qualities’’), ..η ιδέα μιας κοινωνίας χωρίς ποιοτικά χαρακτηριστικά είναι ουσιαστικά η καταγγελία μιας κοινωνίας που αποτυγχάνει να παράσχει μια ποιοτική ζωή για τους πολίτες της. Στην κοινωνία χωρίς ποιοτικά χαρακτηριστικά η συστημική πίεση σε πολιτιστικούς και δημοκρατικούς θεσμούς καταλήγει στην κατάργηση των πολιτικών ελευθεριών...Και έτσι η ιδέα του κράτους ως προστάτη και παιδαγωγού δεν είναι πια πιστευτή.  Προϋποθέτοντας την ύπαρξη μιας Ακρόπολη στο Βυθό η έκθεση θέτει ερωτήματα σε σχέση με την οικονομική, κοινωνική και πολιτική κατάσταση του σήμερα. Τι μπορεί να συμβεί όταν μια ομάδα ανθρώπων αναγκαστεί να συμβιώσει σε ένα κουτί στο νερό; Τι σημαίνει κίνδυνος στη σύγχρονη κοινωνία; Τι μπορεί να εμπεριέχει ένα κουτί που εγκλωβίζει ανθρώπους σε μία κατάσταση; Ποια θεωρείται εξωτερική απειλή;  Στην Ακρόπολη στο Βυθό η σύγχρονη εικαστική πρακτική́ κωδικοποιείται ως ένα σύστημα σημαινόντων (signifiers) όπου ενώνονται το προσωπικό́ και το συλλογικό́. Συνεπώς, μια κοινωνία σε επισφαλή́ κατάσταση επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό́ τη θέση του εικαστικού, του στοχαστή, του συγγραφέα, την έκφρασή του και το ίδιο το έργο μέσα σε έναν ετερογενή́ χώρο αλλά́ πάντα στο χρονικό́ πλαίσιο της συγχρονικότητας (contemporaneity). Οι συμμετέχοντες ανιχνεύουν τα όρια της συνύπαρξης, τα αίτια της απομάκρυνσης καθώς και τα δίκτυα, τα σύνορα και τις δομές που μας κατακερματίζουν ή μας ενώνουν στο χώρο και στο χρόνο. 

Thursday, 24 May 2018

H Myrό Gallery παρουσιάζει την έκθεση της Φωτεινής Τσακιρούδη “Neo- Queens”

Εγκαινιάζεται απόψε Πέμπτη 24 Μαΐου 2018 στις οκτώ το βράδυ (20.00) στην Myrό Gallery η έκθεση της Φωτεινής Τσακιρούδη “Neo- Queens”. Την έκθεση επιμελείται ο Πάρης Καπράλος.

Σε καλλιτεχνική δήλωση της η νεαρή εικαστικός επισημαίνει: “Είτε χθόνια είτε αιθέρια, η καθεμιά τους λατρεύεται όπως της αξίζει στο βασίλειό της. Αόρατη βασίλισσα σε αόρατη πόλη, του τώρα και του ποτέ. Ενσαρκώνει όλες τις γυναίκες, και καμιά τους ταυτόχρονα. Ευσεβής και παντοτινός πόθος κάθε κοινής θνητής να αποκτήσει την εξουσία και το κάλλος της. Εμπνευσμένη από το αριστούργημα "Αόρατες Πόλεις" του Ιταλο Καλβίνο, πλάθω τις ηρωίδες μου αντλώντας εικόνες από τα παραμύθια της παιδικής μου ηλικίας, δανειζόμενη αναφορές εικονογράφισης και ενδυματολογίας και παντρεύοντας φουτουριστικά στοιχεία και νεοτερισμούς με το κλασσικό. Οι απόλυτες αντιθέσεις, τα έντονα χρώματα και τα στοιχεία ρεαλισμού δεν λείπουν από το έργο μου. Σκοπός μου, να ταξιδέψω τον θεατή, κάτω από ένα πέπλο μυστηρίου και παγανιστικού δράματος στον φανταστικό παραμυθένιο κόσμο όπου βασιλεύουν οι "Neo- Queens"

Σύντομο Βιογραφικό
H Φωτεινή Τσακιρούδη γεννήθηκε το 1985, και μεγάλωσε στις Συκιές Θεσσαλονίκης. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, και προπτυχιακή φοιτήτρια στο τμήμα Εικαστικών κι Εφαρμοσμένων Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, όπου φοιτά στο 3ο Εργαστήριο με υπεύθυνους καθηγητές τον Γιώργο Τσακίρη και τον Βασίλη Βασιλακάκη. Έχει δείξει την δουλειά της σε ομαδικές εκθέσεις σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Ως ζωγράφος προτιμά κυρίως λάδι σε καμβά, αλλά πειραματίζεται και σε ακρυλικά χρώματα, τη σινική μελάνη, το μολύβι και τα μολύβια ακουαρέλας και φτιάχνει –κατά βάση- έργα μικρών διαστάσεων. Έργα της ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές.

Wednesday, 23 May 2018

"Επίμονη Τέχνη" τον Ιούνιο στην Θεσσαλονίκη

Σας προσκαλούμε στα εγκαίνια του αδιαμεσολάβητου project εικαστικών καλλιτεχνών “Επίμονη Τέχνη” που θα διεξαχθεί την Τετάρτη 6 Ιουνίου 2018 στις 19.00 (επτά το απόγευμα) στο Μπενσουσάν Χαν (Εδέσσης 6, 54625, Άνω Λαδάδικα Θεσσαλονίκης).

"Με την πεποίθηση ότι η Τέχνη πρέπει να παρεμβαίνει σε κρίσιμους καιρούς, και με την ανάγκη μας ως καλλιτέχνες να εκφράσουμε τα ανομολόγητα από τους πολλούς, να εκφραστούμε αλλά και να τοποθετηθούμε στον δημόσιο  χώρο με την Τέχνη μας, σας προσκαλούμε να τιμήσετε την έκθεση μας με την παρουσία σας στο project “Επίμονη Τέχνη” στο Μπενσουσάν Χαν. Η “Επίμονη Τέχνη” είναι μία ομαδική έκθεση χωρίς μεσάζοντες, μια συλλογική έκθεση εικαστικών καλλιτεχνών διάρκειας μίας ημέρας, στην οποία επιλεγμένοι καλλιτέχνες  ανάμεσα από τους ανθρώπους που θεωρώ ότι μας δένουν ίδια ιδανικά και συναντηθήκαμε με όχημα την Τέχνη θα συνεκθέσουμε χωρίς καμία απολύτως δέσμευση και με την απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη ελευθερία που πρέπει να διέπει την πραγματική Τέχνη, σε πείσμα των εγκαθιδρυμένων συμφερόντων που κατακεραυνώνουν την δημιουργικότητα μας. Μια τέχνη επίμονη, την δική μας τέχνη. Το Μπενσουσαν Χαν γίνεται αφορμή έκφρασης και δράσης για καλλιτέχνες που επιμένουν. Το παλιό χάνι των Άνω Λαδάδικων, κτίριο εξαιρετικής εσωτερικής αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα είναι ένας από τους πιο δραστήριους εναλλακτικούς χώρους σε πολιτιστικές δράσεις της Θεσσαλονίκης. Χώρος εντυπωσιακά όμορφος και πολυμορφικός, με μεγάλη απεύθυνση στους φιλότεχνους της πόλης, επελέγη για να φιλοξενήσει την έκθεση μας", επισημαίνει στην δήλωση που συνοδεύει την ανακοίνωση της έκθεσης  η εικαστικός Χρύσα Μπαρζόκα, που διοργανωσε την "Επίμονη Τέχνη" και σε μια σύλληψη της οποίας βασίστηκε  όλη η διοργάνωση.

Στην έκθεση συμμετέχουν με έργα τους οι εικαστικοί καλλιτέχνες: Add my view, Γιάννης Αδαμόπουλος, Λιλίκα Αρνάκη, Αντωνία Γκαμπούρα, Κατηφένια Ζαφειριάδου, Αλέξανδρος Καρόζας,  Πέλα Κονταξή, Κέλλυ Κοντζαμάνη,  Βαγγέλης Κουμπής, Δώρα Κουσίδου,  Φανή Μουστακίδου, Χρύσα Μπαρζόκα, Μαριλένα Μπιτζάνη, Μαρία Μπόζια, Φωτεινή Μπουχάρα, Δημητρης Ρίμπας,  Κατρίν Σιδηροπούλου, Μιχάλης Σισμανίδης, Σοφία Στρατινάκη, Ιορδανης Ποιμενίδης,  Γεωργία Τρούλη, Παναγιώτης Φτάρας,  Στέλλα Χαβιαροπούλου.

Tuesday, 22 May 2018

“Όμοιος-Έτερος: Πορείες Ι” στην Γκαλερί ΕΙΡΜΟΣ

Καταλήγει στις 26 Μαΐου το πρώτο μέρος μιας σειράς εκθέσεων με τον τίτλο “Όμοιος-Έτερος: Πορείες Ι” που οργανώνει η Γκαλερί ΕΙΡΜΟΣ (Καρόλου Ντηλ & Λεωφ. Νίκης 17).  Οι εκθέσεις αυτές είναι το αποτέλεσμα μιας έρευνας πάνω στη μεθοδολογία και το ύφος του εκάστοτε καλλιτέχνη και πως αυτός εξελίχθηκε και μεταλλάχτηκε, πολλές φορές ριζικά, μέσα σε μια πορεία χρόνων. Πρωτόλειοι προβληματισμοί που μορφοποιήθηκαν σε μοτίβα και εκλεκτικές συγγένειες ανάμεσα σε έργα που τα χωρίζουν ολόκληρες εποχές, αλλαγές στο κοινωνικό-πολιτικό γίγνεσθαι αλλά και η ίδια η προσωπική εξέλιξη του καλλιτέχνη και οι μεταβάσεις του.  Παράλληλα με τις επιμέρους αυτές τροχιές αποτυπώνεται το εικαστικό πανόραμα της μεταπολεμικής τέχνης στην Ελλάδα, μέσα από ένα παλίμψηστο εικόνων και προβληματισμών, παρακολουθώντας προσεκτικά διαφορετικά εικαστικά ρεύματα που διακλαδώνονται μέσα σε ένα ρευστό τοπίο.  Λόγω της έκτασης του εγχειρήματος και του αριθμού των καλλιτεχνών που θα παρουσιαστούν, την παρούσα έκθεση θα ακολουθήσουν άλλες δύο το φθινόπωρο του 2018 και την άνοιξη του 2019 αντίστοιχα.  Στις Πορείες Ι θα παρουσιαστούν έργα των: Βακαλό, Βακιρτζή, Γαΐτη, Γραμματόπουλου, Εγγονόπουλου, Καρά, Κοκκινίδη, Μιγάδη, Μυταρά, Παπαλουκά, Πράσινου, Σικελιώτη, Σπυρόπουλου, Στεφάνου, Τσαρούχη, Τσίγκου, Χατζηκυριάκου-Γκίκα.

Εγκαίνια: Πέμπτη 19 Απριλίου 2018, 20.30
Διάρκεια: Πέμπτη 19 Απριλίου 2018 – Σάββατο 26 Μαΐου 2018

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ