Γιώργος Σαλταφέρος “SPAΤIAL MEMORY” στην Genesis

Σάββατο 4 Μαρτίου 2017 - Στη νέα ατομική του έκθεση «SPAΤIAL MEMORY», ο Γιώργος Σαλταφέρος μετακινείται αθόρυβα από τις νυχτερινές αποδομούμενες αστικές πυκνώσεις της Αθήνας και τους τυφλούς όγκους των κοιμισμένων πλοίων στις ακίνητες, σκοτεινές δεξαμενές νερού του Περάματος, σύροντας απαλά το βλέμμα της μνήμης στο διαθλούμενο υπαινικτικό φως των καφενείων του κόσμου και της ζωής του.

Σημειώνει -μεταξύ άλλων-στο εξαιρετικό κείμενο της που συνοδέυει την έκθεση, η Θεωρητικός Τέχνης κα. Ίρις Κριτικού: "Η σπάνια ποιότητα της ζωγραφικής του Σαλταφέρου, διαφεύγοντας τώρα από τον ελληνικό χωροχρόνο, ανασκάπτει και ανασυνθέτει τις στέρεες προφανείς και αφανείς ευρωπαϊκές καταβολές της.Αναζητώντας το εναιωρούμενο πνεύμα των δικών του καιρών και ιχνογραφώντας τα χνώτα της δικής του ακατάγραφης μνήμης, ανασυντάσσοντας σιωπηλές διαδρομές τραίνων σε χαμηλά βαρομετρικά και ανακαλώντας μικρά πρωινά και ευεργετικά μελαγχολικά απογεύματα σε μητροπολιτικά καφέ όπου οι θαμώνες διασταυρώνονται, συναντώνται ή συνυπάρχουν ανακουφιστικά αμίλητοι, ο ζωγράφος αμβλύνει τα τρέχοντα γεωγραφικά του όρια, εισέρχεται σε περιρρέοντες μικρούς ορίζοντες στιγμών και ωρών, εντυπώσεων και σημειώσεων, αναπάντεχων συνευρέσεων και προδιαγεγραμμένων αποχωρήσεων.Τα αγαπημένα μελαγχολικά καφέ του παντοτινού, τρόπαια φοιτητικών χρόνων, τακτών επιστροφών και ενδοσκοπικών παύσεων στη Βέρνη, τη Ζυρίχη και τη Βασιλεία, το Βερολίνο και το Munster, τη Βενετία, τη Βουργουνδία και το Παρίσι, κι ανάμεσά τους, τα ελληνικά διαστήματα σκόρπιας φωτεινής ζωγραφικής ύλης και σχόλης στα καφενεία της γενέθλιας Άνδρου, στα απογευματινά μπαλκόνια της Μυκόνου και στις τραπεζαρίες της επόμενης μέρας μιας ιδιωτικής και απόκρυφης Αθήνας, τρέπονται σε μικρούς πυκνούς χάρτινους υδατογραφημένους κάμπους με λιγοστά αφηγηματικά χαρακτηριστικά που συνοψίζουν τις τρυφερές εσότητες και τα αθέατα αναμνηστικά ενός μοναχικού οδοιπορικού σπάνιας ποιητικής και αυτογνωσίας.
Οι σκιές και τα φωτεινά ξέφωτα, το στιλπνό κροτάλισμα των λευκών φλιτζανιών και η αργή ανάδευση των γεωμετρικών κύβων της ζάχαρης στο πικρό σκούρο, η ιεροτελεστία του τσαγιού και η επίγευση της ζεστής σοκολάτας, οι κοινόχρηστες εφημερίδες, τα αγαπημένα βιβλία και η διακριτική ευωδιά των ημιθανών μπουκέτων στα βάζα, τα φθαρμένα ερυθρά βελούδα της Βέρνης και οι καμπύλες πράσινες πλέξεις στις ράχες των παρισινών καθισμάτων, τα πλήκτρα του βενετσιάνικου απογευματινού πιάνου και οι συγχορδίες των ανθρώπινων φθόγγων, τα αυθάδη πορτοκαλί, τα κρίνα και τα μωσαϊκά της Αθήνας, κεντούν τη ρυθμολογία ενός απέριττου ξανακερδισμένου χρόνου που θωπεύει την ωραιότητα των στιγμών και περιθάλπτει την απαλή μουσική τους.Στο Καφέ Volver και στο Lorenzini, στο Einstein, στο Σκουφάκι και στο Platform, στο Café des Αrts, στο Florian και στο Palette, ο ακίνητος χρόνος αμβλύνεται στο διηνεκές".

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Γιώργος Τζάνερης
Εγκαίνια: Πέμπτη 9 Μαρτίου 2017 / Ώρα 20:00
Διάρκεια έκθεσης: 9 Μαρτίου 2017 έως 1 Απριλίου 2017
Πληροφορίες για ώρες/μέρες επίσκεψης στον χώρο ΕΔΩ.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.