ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ | Στέλλα Ζωγράφου: Τέχνη με αφετηρία το όνειρο

Με την ευκαιρία της παρουσίασης της πρώτης έκθεσης της Στέλλας Ζωγράφου στην Θεσσαλονίκη, στην Myrό Gallery*, θεωρήσαμε ενδιαφέρον να παρουσιάσουμε την προσωπικότητα της ζωγράφου σε μία συνέντευξη, με δικές μας  ερωτήσεις και δικά της λόγια. Φυσικά, όπως επισημαίνει και η ίδια απαντώντας σε σχετική ερώτηση μας που ακολουθεί, επιτυχία είναι όταν ένα έργο «μιλάει» από μόνο του και επικοινωνεί άμεσα με το θεατή του χωρίς να έχει ανάγκη κάποια άλλη διαμεσολάβηση· όμως συχνά είναι  χρήσιμο και ενδιαφέρον για το  φιλότεχνο κοινό να εξοικειώνεται με τις εσωτερικές πορείες της εικαστικής δημιουργίας. Άλλωστε τι άλλο είναι οι εικαστικοί καλλιτέχνες από δημιουργοί εικόνων, συμβολισμών και απεικονιστικών εκφράσεων που δανείζουν φωνή σε κάθε τι που όλοι θέλουμε να εκφράσουμε, ή που έχει σημασία να σκεφτούμε; Σημασία έχει λίγο το “πως”, ακόμα λιγότερο το “πότε”, αλλά σίγουρα πολύ περισσότερο το “γιατί”. Σημαντικές είναι οι αιτίες των πραγμάτων, των καταστάσεων, των βιωμάτων. Με αυτό συνδιαλέγονται οι σύγχρονοι εικαστικοί καλλιτέχνες, συχνά από πανανθρώπινες αρχές,  ή σημεία αναφοράς, όπως είναι η  εννοιολόγηση του ύπνου
στα έργα της Στέλλας Ζωγράφου.

 Συνέντευξη στον Πάρη Καπράλο

Πότε και με ποια αφορμή συνειδητοποίησες ότι θέλεις να γίνεις καλλιτέχνης;
Από πολύ μικρή ηλικία νομίζω ότι το ήξερα μέσα μου… όμως καταλύτης στην απόφαση αυτή ήταν ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα που είχα όταν ήμουν περίπου 21. Λίγες μέρες μετά αποφάσισα ότι παρατάω το Πολυτεχνείο για να ακολουθήσω αυτό που πάντα ήθελα.

Θεματογραφικά που κινούνται τα έργα σου;
Τα έργα μου έχουν σαν αφετηρία τους τον ύπνο και επεκτείνονται στη σχέση που συνδέει το σώμα με το όνειρο και τους κόσμους του.

Ποιά είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχει θέσει στον εαυτό σου ως ζωγράφος;

Θεωρώ σίγουρα ως μια μεγάλη πρόκληση τη πραγμάτωση της τέχνης στην καθημερινή ζωή. Να καταφέρω δηλαδή να συνδυάσω την καλλιτεχνική, αλλά και προσωπική μου εξέλιξη, με την καθημερινότητα, την ρουτίνα, τα προβλήματά και τη διάσπαση που αυτά προκαλούν.

Θεωρείς ότι υπάρχει κάποιου είδους άγκυρα με τον τόπο στα έργα σου; Κατά την γνώμη σου υπάρχει "Ελληνικότητα" στα έργα σου;
Τα όνειρα αποτελούν ένα βασικό συστατικό των έργων μου. Είναι ο καθρέφτης της ίδιας μας της ύπαρξης. Στα ονειρικά μας ταξίδια μεταφέρουμε  υποσυνείδητα όλα όσα μας συνδέουν με τους τόπους που έχουμε ζήσει, ταξιδέψει  και τα στοιχεία που έχουμε πάρει. Με αυτή την έννοια τα όνειρα μου, έτσι όπως αποτυπώνονται στον καμβά, «κουβαλούν» τις δικές μου άγκυρες, τους δικούς μου τόπους άρα σίγουρα και την Ελλάδα μαζί τους.

Ποιό είναι το μέτρο της επιτυχίας; Και ποιός ο ρόλος της επικοινωνίας τους έργου σου και του σχολιασμού των θεατών του;
Επιτυχία για  μένα είναι όταν ένα έργο « μιλάει» από μόνο του και επικοινωνεί άμεσα με το θεατή του χωρίς να έχει ανάγκη τίποτε άλλο… Τα σχόλια καλά ή κακά είναι πάντα ευπρόσδεκτα και τα ακούω με πολύ ενδιαφέρον, άλλωστε με βοηθούν να καταλάβω αν κάτι έχει λειτουργήσει στη δουλειά μου ή όχι.

Πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος του Διαδικτύου στην δουλειά σου (σε επίπεδο παραστάσεων, αλλά και επικοινωνίας);
Το διαδίκτυο αποτελεί πλέον κομμάτι της καθημερινότητας μου είναι ανεξάντλητη πηγή γνώσεων και παραστάσεων διευκολύνει πολύ την ζωή και την επικοινωνία, ενώ ταυτόχρονα ανοίγει νέους ορίζοντες. Αποτελεί αναπόφευκτα κάποιες φορές πηγή έμπνευσης για δημιουργία, χωρίς όμως να είναι η μόνη.

Από ποιούς ζωγράφους και άλλους καλλιτεχνικούς δημιουργούς σε κάθε μορφή και έκφανση των Τεχνών θα έλεγες ότι έχεις επιρροές;
Caravaggio, Marc Saggall, Auguste Rodin,Jackson Polloc, Lucian Freud, Gerhard Richter είναι κάποιοι από αυτούς που θαυμάζω.

Υπάρχουν άλλα είδη τέχνης ή παραγωγής πολιτιστικού περιεχομένου (κινηματογράφος, πεζογραφία, ποίηση, θέατρο, μουσική, κλπ) που σε επηρεάζουν ή/και σε προκαλούν να συνδιαλεχθείς μαζί τους στο έργο σου;
Όλα τα ερεθίσματα συμβάλουν στη δημιουργική διαδικασία, μια φωτογραφία ή μια ταινία που θα δω κάπου. Όμως αν έπρεπε να ξεχωρίσω τι με επηρεάζει περισσότερο θα έλεγα ότι η μουσική με βοηθά να ζωγραφίζω και η λογοτεχνία να πλάθω εικόνες.

Είσαι ευχαριστημένη με τον δρόμο που έχει πάρει η τέχνη στην Ελλάδα σήμερα και η ζωγραφική συγκεκριμένα, και είναι δυνατόν να αναπτυχθεί σωστά ένας καλλιτέχνης με την καλλιτεχνική ατμόσφαιρα που προσφέρει η χώρα μας σήμερα;
Όχι, δεν είμαι ευχαριστημένη. Είναι κοινή παραδοχή πλέον, νομίζω, ότι η κρίση έχει χτυπήσει την ήδη συρρικνωμένη και στενή για την τέχνη Ελλάδα και ειδικότερα ζωγραφική. Και δεν είναι μόνο το οικονομικό κομμάτι του προβλήματος είναι ευρύτερα κοινωνική η μιζέρια που ζούμε. Οι καλλιτέχνες πρέπει να παλέψουν σε πολλά μέτωπα για να καταφέρουν να αναδείξουν τη δουλειά τους. Παρόλα αυτά και η Ιστορία έχει δείξει ότι η καλλιτεχνική ανάπτυξη και δημιουργία δεν εφησυχάζει και δεν πτοείται από εμπόδια. Είναι για κάποιο λόγο κάτι σαν τα ποιο ανθεκτικά φυτά. Βρίσκει τρόπο να τραφεί και να ανθήσει σε πολυτάραχους τόπους και καιρούς.

Αν ένας έφηβος σου πει ότι θέλει να γίνει εικαστικός, τι θα τον συμβούλευες να προσέξει/κάνει;
Θα τον συμβούλευα να το κάνει. Πιστεύω ότι ο άνθρωπος πρέπει να ακολουθεί  αυτό που αγαπάει και θέλει στη ζωή του για να είναι ευτυχισμένος. Δεν υπάρχουν συνταγές, ο καθένας χαράσσει την δική του πορεία.


Σύντομο Βιογραφικό
Η Στέλλα Ζωγράφου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1978. Ξεκίνησε τις σπουδές της στο τμήμα των πολιτικών μηχανικών του Πολυτεχνείου, αλλά η αγάπη της για την ζωγραφική την έστρεψε σε άλλες κατευθύνσεις. Σπούδασε ζωγραφική στην Ιταλία, στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Μπολόνια με καθηγητές τους M. Pulini και B. Ceciliato, από όπου και αποφοίτησε το 2004. Έχει παρακολουθήσει διετή προγράμματα σπουδών για τα κουστούμια θεάματος, χαρακτική, αισθητική, ψυχολογία της φόρμας και διδακτική της τέχνης. Η καλλιτεχνική της διαδρομή  χαρακτηρίζεται από ζωγραφικές αναζητήσεις  που ακροβατούν ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα. Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές σε Ελλάδα και Ιταλία.



*H Myrό Gallery έχει την τιμή να σας προσκαλέσει στα εγκαίνια της πρώτης ατομικής έκθεσης ζωγραφικής της Στέλλας Ζωγράφου στην Θεσσαλονίκη υπό τον τίτλο “Ύπνος, το ταξίδι του ονείρου” την Πέμπτη 9 Μαρτίου 2017 στις οκτώ το βράδυ (20.00), στην Κεντρική Αίθουσα της (διεύθυνση: Νικηφόρου Φωκά 8, κέντρο Θεσσαλονίκης).  Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι το Σάββατο 8 Απριλίου 2017, και θα είναι ανοικτή -με ελεύθερη είσοδο για το κοινό- Πέμπτη, Παρασκευή 11.00 - 14.00 & 17.00 - 21.00 και το Σάββατο 11.00 – 15.00. Περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση θα βρείτε ΕΔΩ

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ. Τα έργα της έκθεσης είναι διαθέσιμα για απόκτηση και online, για όσους δεν μπορέσουν να επισκεφτούν την έκθεση, και μπορείτε να  τα δείτε με πολλές λεπτομέρειες σε φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης και να τα αποκτήσετε από ΕΔΩ.



EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.