Γυάρος: η απομόνωση του χτες, πνοή οράματος σήμερα




Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου 2017 - Νησί εξορίας, τόπος βασανιστηρίων, καρδιά του περιβαλλοντικού προγράμματος ΚΥΚΛΑΔΕΣ LIFE. Μία άγνωστη πλευρά της Γυάρου θα ανακαλύψουν όσοι επισκεφθούν την έκθεση με τίτλο «Γυάρος: η απομόνωση του χτες, πνοή οράματος σήμερα» από τις 18 Φεβρουαρίου έως τις 30 Μαρτίου 2017 στις αίθουσες εκθέσεων του Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου. Την έκθεση φωτογραφίας που έχει επιμεληθεί ο Θανάσης Κοττάς συνδιοργανώνουν ο Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974, το WWF Ελλάς και το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Θεσσαλονίκης. Είσοδος ελεύθερη.

Φυσικό τοπίο που σου κόβει την ανάσα, μοναδικά είδη που κινδυνεύουν με εξαφάνιση, αλλά και ένα ιστορικό μνημείο στοιχειωμένο από τον ανθρώπινο πόνο. Αυτή είναι μία γεύση της έκθεσης φωτογραφίας «Γυάρος: η απομόνωση του χτες, πνοή οράματος σήμερα» που θα πραγματοποιηθεί στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Θεσσαλονίκης. Tο νησί των Βόρειων Κυκλάδων υπήρξε τόπος μαρτυρίου για πάνω από 22.000 Έλληνες που κρατήθηκαν εξόριστοι και βασανίστηκαν για τις πεποιθήσεις τους.Πέρα από τόπο μνήμης, από το 2013, η Γυάρος αποτελεί επίσης την καρδιά του περιβαλλοντικού προγράμματος ΚΥΚΛΑΔΕΣ LIFE, που έχει ως στόχο τη δημιουργία μιας πρότυπης προστατευόμενης περιοχής πέριξ της Γυάρου από κοινού με τις κοινωνίες της Άνδρου και της Σύρου, με σεβασμό προς το περιβάλλον αλλά και τις ανθρώπινες δραστηριότητες.Το νησί με τη βαριά ιστορία εντάχθηκε στο Ευρωπαϊκό οικολογικό δίκτυο προστατευόμενων περιοχών Νatura 2000 το 2011, χάρη σε μία μοναδική και άγνωστη σε πολλούς αποικία: στις παραλίες και τις σπηλιές του ζει και αναπαράγεται περίπου το 12% του παγκόσμιου πληθυσμού της απειλούμενης με εξαφάνιση Μεσογειακής φώκιας, ενός από τα σπανιότερα θαλάσσια θηλαστικά της Ευρώπης.


Αυτή η αθέατη με γυμνό μάτι βόρεια πλευρά του νησιού έρχεται σε αντιδιαστολή με την μαρτυρική νότια πλευρά όπου και βρίσκονται τα κτίρια των φυλακών. Χιλιάδες φυλακισμένοι βασανίστηκαν και υπέφεραν στο αφιλόξενο για τον άνθρωπο νησί, που αποτέλεσε τόπο εξορίας ήδη από τα Ρωμαϊκά χρόνια μέχρι και το 1974, οπότε και έκλεισε τις πόρτες του κλείνοντας έτσι και ένα μαύρο κεφάλαιο της ελληνικής ιστορίας.Τον μοναδικό συνδυασμό φύσης και ιστορίας που κρύβει το Αιγαίο, θα ανακαλύψει κανείς όταν επισκεφτεί τη φωτογραφική έκθεση «Γυάρος: η απομόνωση του χτες, πνοή οράματος σήμερα» που συνδιοργανώνουν το WWF Eλλάς, το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Θεσσαλονίκης και ο Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974. Το απέραντο αιγαιοπελαγίτικο γαλάζιο και οι απροσπέλαστες σπηλιές που οι φώκιες χρησιμοποιούν για καταφύγιο παντρεύονται με ασπρόμαυρες φωτογραφίες των φυλακών, σκίτσα των κρατουμένων και μοναδικές μαρτυρίες των ανθρώπων που έζησαν στο κολαστήριο των φυλακών της Γυάρου.Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο18 Φεβρουαρίου, ώρα 19:00. Η Ορχήστρα του Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου θα πραγματοποιήσει μουσική εκδήλωση με αφηγήσεις από έργα λογοτεχνών και μουσικών εκείνης της περιόδου.  Η είσοδος είναι ελεύθερη.


EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.