Sightseeing less ordinary | The Kenwood House

Thursday, December 8th, 2016 - Kenwood House, on the edge of London’s Hampstead Heath, was probably first built in the early 17th century. The area was then named Caen Wood. However after several owners it was sold by Lord Bute in 1754 to William Murray, the future Earl of Mansfield, who in the same year was appointed Attorney General at the age of 49. Two years later he became Lord Chief Justice, presiding over the English court for thirty-two years. He is remembered for the reform and development of English law and for a judgment in respect of the freeing of a negro slave. Summing up the Lord Chief Justice declared ‘the state of slavery…is so odious’. He is also renowned for his tolerance towards Catholics. William Murray and his wife entertained at Kenwood using it as a sanctuary from the foul air of London. A fellow Scotsman, Robert Adam, by now a famous and influential architect, was appointed to redesign the house. Robert Adam wrote that Lord Mansfield ‘gave full scope to my ideas’. The outcome was an elegant harmonious house for which Adam designed both the inside and the exterior. Lord Mansfield’s wealth enabled him to ‘improve’ his property. Landscaping was done to give a view of St Paul’s, Greenwich and the Thames. ‘Improvements’ included the sham bridge which graces the lake to this day. Between 1764 and 1779 Robert Adam transformed it into a neoclassical villa for William Murray, 1st Earl of Mansfield, and the interiors include some of Adam’s finest surviving schemes. Kenwood is now home to the 1st Earl of Iveagh’s renowned collection of Old Master and British paintings, which includes works by Rembrandt and Vermeer. In 1764, the 1st Earl of Mansfield commissioned Robert Adam to remodel Kenwood House. Many items of furniture from this period were made for specific rooms by leading London makers. Although a four-day sale in 1922 dispersed the majority of these furnishings, some of the original items have now been traced and returned to the house. The internationally renowned collection of paintings has grown from an initial gift of 63 works. These were bequeathed in 1928 by Edward Cecil Guinness, 1st Earl of Iveagh, to evoke the atmosphere of an 18th-century gentleman's house. When in 1927 Lord Iveagh left Kenwood House to the nation, with its astounding art collection – including a Vermeer, a Turner, two Van Dycks, walls full of Gainsboroughs, Reynolds and Romneys, and the greatest of all Rembrandt's self-portraits – he stipulated that it should be displayed as "a fine example of the artistic home of an 18th-century gentleman".
Even in the 18th century no stranger could have wandered in, warmed their hands at the open fire in the front hall, marched through the reception rooms, and settled down in a comfortable leather armchair to admire the pictures. A £5.95m restoration by English Heritage took place since it closed in March 2012. It re-opened Autumn 2013.  Paintings of note include The Guitar Player by Johannes Vermeer Self Portrait with Two Circles, a late Rembrandt self-portrait Portrait of Pieter van den Broecke, by Frans Hals Thomas Gainsborough, 'Portrait of Countess Howe' (wife of Richard Howe, 1st Earl Howe) Edwin Henry Landseer, 'Hunting in the Olden Times'.

Find out more HERE.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.